son defa

çok kabasınız
evet olduğundan da çok kaba
görüşmemek
konuşmamak
ve
boşluklarla susmak fiillerindesiniz
sakladığınız her şey içinizde büyüyor
içinizi büyütüyor ve içinizin içe doğru büyüdüğünden sadece siz haberdarsınız
bu sebeble ben siz siz de ben oluyorum
memnun oldum
tanıştırmak gibi bir arzum yoktu
fakat kapı çalınıyor müzik duruyor, tüm dikkatim dağılıyor…
döndük yine
baştan alalım mı
çok kabayım
evet olduğundan da çok kaba
görüşmemek
konuşmamak
ve boşluklarla susmak fiillerindeyim
sakladığım her şey içimde büyüyor
içimi büyütüyor ve içimin içe doğru büyüğünden sadece ben haberdarım
yollarım çok ve her gün gidip gelirken otobüste okula
aklımda bir sahne beliriyor
iki boş yol
iki büyük boş yol
tam ortalarından bir ev silsilesi geçiyor
ve ayırıyor aynı dizilerdeki gibi bir karanlık bir aydınlık yola
önce aydınlık aydınlık aydınlııııık diyorum ama yönetmen geri sarıyor
dur çocuk dur bebek
ora değil ora
ora işte ora diyor
ve ben karanlık yola yolluyorum kendimi
iplerini bıraktığım kendimi…
bunların farkında değilim
mutsuzluk hiç yok
gülücükler iyiyimler espriler hikayeler
ayılmak istememeler
işte bu içimde dünya turuna çıkmak,uzun soluklar almak ve sular içinde bilinçli akmak gibi
ben kaybediyorum
bile bile gemiyi batırıyorum
ve tek bir açıklaması olabilir bu yaşadıklarımın
ben ipi çok boş bırakıyorum
sözde sarsılmamak, kaybolmamak, korkmamak ve ölümsüzlük
ölümsüzlükle, geçmişimin nikahını tam ortasında terk ediyorum
ben gidiyorum
yönetmene iki çift sözüm var
“şu hüzün var, damar damar dolaşması da…
saklanmış cennet parçası ama aklımda
harp ediyoruz, anla ölüyoruz
aslında son defa, bu son defa”