sokul yorgana sarıl sımsıkı

yaşamak
dümdüz ve güpegündüz
sallanmak kadar boş
sanki küçüklüğünü unutmuş
veliahtını öldürmüş gibi
sokul yorgana sarıl sımsıkı
gebeliği tatmamış anneler korur seni
besler geleceğe dair öğretileriyle
öğretmenlerinle de sevişirsin
seni alıkoyan ailesizlikten korkma
rutin olan bu dengesizlik gerçeğin
gerçeği örtemezsin öteleyemezsin
kokusu geçmez korkusu uyutmaz
dilini yutma
yutarsan unutur kulakların seni
söyleyeceklerin olmaz
yarım kalır kelimelerin
ke ke kekelersin gülerler
yaşamak
inançsız ve çareye yenik
aklanmak kadar zor
sanki yoksunluk kadermiş
darağacına asılmış gibi
sokul yorgana sarıl sımsıkı
beni telafi et damarlarında
öğrendim de gözlerinle
kalabalık umrumda değil
artık aldırış zirvesini aştım
kabulümdür yalnızlık de
aferin cinsiyetsiz kişiliğim
kazandığın bu yaşama yaşamım diyerek
sokul koynuna ve sarıl sımsıkı