ölüm mektubu

Zamanı varsa geleceğimin ben kimsesizlikten de başlarım.Bugünlerde Manga’dan duyduğumuz gibi dünyanın sonuna doğmak bir nebze.Sıcak benim için rehavet, aydınlık hüzün, karanlık ise zıplayıp tutmak istediğim bir ip uzadıkça uzayan, yol aldıkça gerçek beni aydınlatan.Düş spazmı bu kalp kapakcıklarımdan akan kana karşı namağlup.Göz altlarımda oluşan oluklardan bir damla geçmiyor kaç yıl oldu hatırlamıyorum.Filmlerde bile ağlamak yetmiyor bana bilirsin.Ama bu sefer anladım derdimizi.Nerde yanlış olduğunu anladım.Fakat yanlışı yapan kişiyi henüz bulamadım.Sen mi ben mi yıldızlar mı ?

Felaket yalanla başlar ki bi çareyim yalanı severim…

İlişki içine gerçek hiç uğramamışsa bu tamamen sarhoşluk, eksiklikmiş.Genel zaman aşımı ilişkilerin sonuna biçilen pay, bitme ihtimaline karşı beynimizin bir köşesine sakladığımız anmış.Anlatılan buysa öğrenilen geçmiş zamanda ayrıştırabilirim sana herşeyi.Doğrudur hiçbir zaman püf noktası bulamadım kavgalarımızın çözümü için ama bu algoritma gittikçe uzamakta ve kolaylıktan çıkmaktadır.Yapabileceğimizin en iyisi senle beni korumaksa tartışıp ayrı yorganlara sarılmayı bırakmamız gerek bir an önce yoksa telafisizliğe doğru adım atmaktayız.Bilirsin telafisizlik celp gönderir posta kutularına, gözyaşı döktürür sen ve ailene baba ocağında.Dur, kesme beni bitireyim.Haklısın tehdit ediyorum seni, düşün bir neden.Benden şüphe duyma bizi korumak adına verdiğim(iz) savaşta canını yakma taktiğini uyguluyorum ve bunu güzel anılarımızla topluyorum sonucu tatlılağa bağlanan sevilesi günlerimiz, beraber paylaşmaktan zevk aldığımız günler çıkıyor.Sarılma, dur lütfen dur.Bende seni seviyorum, hiçbir şeyin bizi yok etmemesi adına bizi aldattığım için ölüm mektubumu yüzüne okuyorum.