katil koydum adımı

katil koydum adını ve masanın altına sakladım içkime katıp içtiğim hayatımı
düşüme boyadım herşeyi ve herkes gördü bende o neşeyi
ben o yılanı deliğinden çıkaran yalanı sevdim onla seviştim senelerce
oydu ben ve vücudum titrerken kafamla birlikte omuz omuza uykuya daldığım
belki sabredebilseydim sonuna kadar o sihri yapabilseydim kendime
içinde ölüm arzusundan başka birşey olmayan gözlerim boş bakmazdı

katil koydum adını ve odamı boğan müziğin içinde boğdum varlığımı
sözüne kandım karanlığın ve herkes gördü karanlığı
sürücülerime sığmadı bunca yaşadığım önüme çıkan her kadına boşalttım mantığı
kirlendi bu yastığım geriye bakmamak için kaç kişilik çöpe attım
halbuki çok da net bildiğim halde farkına vardım kendimi kandırdığımın
çünkü aynalarda bir ben varım sağımda ve solumdakiler karanlıktan çıkardığım

katil koydum adını ve şapkamın içinde aradım nefesi kokan yalnızlığımı
beni bana sordular şaşırdım kaşımı çattım vardır ya niye hep ben sancısı
işte onu ardımda kalanların beni terkediş bavullarının arasına sarmaladım
yeni bir çarşaf açtım uçlarını kıvırdım arasına karışınca yanacağımı anladım
sabah altı buçuktu sanırım önce gözlerimi sonra pencereyi bir açtım
bulutların arasında kar tanesi oluşumunda ölüm kağıdının baş satırındaydım

katil koydum adını adamın anamı babamı ağlatan bu adamın ne yaptığının farkında olmadığını anladım.