kalp ölse bile kanı kalır

Mahrum edilen gönlün sevgiyle savaşıdır yaşayamadığı aşk ve izmarit gibi çoğu kez  yalnız başına bırakılır kaldırımlı sokak aralarında.Kaotik bünyesi düşük çıkar, öpücüğü katıp tırnak törpüler gibi avuturlar o yalıtımsız kalbi.Çoğu kez katılımsız gerçekleşir ilişkiler.Yani istek dışı sergilenir ve süregelir insan aklının inceliklerinde.Evet bu o, bu onun kalpciği deriz.Yanılgı bu süreçte mahrumiyeti örter ve kolaçan eder rüzgarı başlayacak mı diye.Kimi zaman başlar kimi zaman başlamaz, rastlığa göre değişir.Hissetiğimizi sanarız kendimizi kendimizden geçirip öpüşür sevişir kara kalemle anılar çizeriz.Yolların savurganlığı alakadar etmez gittikçe gideriz.Terkedince bizi susuz kalmış bir çiçek gibi boynumuzu eğeriz.Bu kıldan ince davranışsal tecrübe ve nice sevişken yaratıklar nüksederse bu not defterine, simgesi azap olur kilitlenip saklanılan yüreğimizde.Sonrası dert tasa.Çekeriz, çekeriz sonuna kadar.Bir kaynar su dökeriz baştan aşağıya.Ve atar tüm kabuklarımız erir o naftalinli sakladıklarımız.